ඉතා පැරණිය..

මේ කවිය..
ඉතා පැරණිය
දස දහස්වර ලියා ඇත..
සියවස් ගණනක්ම..
ලියන්නට අළුතින් දෙයක් නැත..


නොලියා සිටිය නොහැකිය
නොසිතා සිටිය නොහැකිය.
එක කවිය...
සිය සිය දහස්වර..
සිතින් මුමුණන විට
නොලියා සිටිනු හැකිවෙද..


ඔබ.. නිහඩ සිත
නිහඩ බව බිද ඇත..
ඔබ.. ගොළුවු දෙතොල්මත
දහසක් වදන් තවරයි..

මම
නාදුනන දෙනෝදාහක් මැද
මාද නොදන්නා බසකින්
ගියක් මුමුණමින්
මං මාවත් දිගේ ඇවිදිමි..
සියළු මං කෙළවර
වනන්තරයට පිවිසෙමි..

තුරු ලතා අතරින්
රන් ඉරු රැසක් පැන එයි..
ඒ..ඔබ..
නුහුරු මල් සුවදක් අරන්
සුළගක් කොපුල දැවටෙයි..
ඒ..ඔබ..
පයට පැගෙන පරඩැල් අතර
කුරුලු පියපතක් නැලවෙයි..
ඒ ඔබ..
දියත්තක පෙණ පිඩු අතර
පාට මල් පෙති පාවයයි
ඒ ඔබ..






සැදෑ මිදුම..
හාත්පස..දම්පාට අතුරයි
ඒ ඔබ..!!
මගේ සිහිනය...!!

මේ කවිය..
ඉතා පැරණිය
දස දහස්වර ලියා ඇත..
සියවස් ගණනක්ම..
ලියන්නට අළුතින් දෙයක් නැත..

ඒත් ලියනෙමි..
ඔබ..
පේමයේ කවිය..
සිය සිය දහස්වර
මා ලවා ලියවයි...